ကၽြန္မ၏ခံစားမႈမ်ား သီကံုးရာ လြတ္လပ္ျခင္းအႏုပညာ


ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ပင္ကုိသဘာ၀စရိုက္
May 3, 2007, 5:26 am
Filed under: General AungSan

လင္း တအားဖ်ားေနလို႕ အြန္လိုင္းမတက္ႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္ .. ။ သတိရေနတဲ့ အားေပးတဲ့ ေမာင္ႏွမ မိတ္ေဆြအားလံဳးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္ .. ။ စိတ္ပဲရွိျပီး လူက အြန္လိုင္းမေရာက္ႏိုင္ျဖစ္သြားရတယ္ .. ။ ရာသီဥတု ျဖစ္ခ်င္သလိုျဖစ္ေနတာနဲ႕ ၊ လင္းကလည္း နဂိုကတည္းက လူက ခံႏိုင္ရည္က မ်ားမ်ားနဲ႕ တခါတည္း ဖ်ားလိုက္တာ လူက မထႏိုင္ေတာ့ဘူး .. ။ လည္ေခ်ာင္းေတြကလည္း နာလိုက္တာ အသံေတာင္ ထြက္မရလို႕ ငါ အ မ်ား အ သြားျပီလားလို႕ စိုးရိမ္ရေသးတယ္ ဟိး .. ။ မ်က္လံုးဖြင့္တာနဲ႕ လူက မ်က္ရည္က်ခ်င္တယ္ .. ။ စိတ္ညစ္တယ္ .. ။ အခုမွ သက္သာသြားလို႕ လိုင္းေပၚ အျမန္ေျပးတက္လာတာ .. ။ ဘေလာ့ခ္ေမာင္ႏွမေတြ ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကို လြမ္းတယ္ .. ။ မိုးရြာလိုက္ ၊ ေနပူလိုက္ ၊ တေန႕တည္း ရာသီဥတု ၃ခုေလာက္ေျပာင္းေနတာ လူလည္း ငေျခာက္ျပားျဖစ္ေနပါျပီ ဟူးးးးးးးးးးးးး ။ ေနမေကာင္းျဖစ္ခ်ိန္မွာ ဂရုစိုက္တဲ့ ေမေမနဲ႕ေဖေဖ ၊ အခ်ိန္ျပည့္ လိုခ်င္တာ လုပ္ေပးတဲ့ ၊ အလိုလိုက္တဲ့ ကုိကို႕ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ … ။ စားတာ ေသာက္တာကအစ ၊ အေသးစိပ္ အကုန္ဂရုစိုက္ေပးတဲ့ ကိုကုိ႕ကုိ ပိုေက်းဇူးတင္တယ္ေနာ္ … ။ အခုေတာ့ ကိုယ္ပိုင္အေတြးနဲ႕ ကိုယ္ပိုင္စာေရးဖုိ႕ ဦးေႏွာက္က အၾကံမထြက္ေသးတာနဲ႕ အရင္တပတ္က စာရိုက္ထားတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္းကိုပဲ အားလံဳးအတြက္ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္ရွင္ …. ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ပင္ကုိသဘာ၀စရိုက္

“ၾကည္

ပဲျပဳတ္နဲ႕ နံျပားစားခ်င္တယ္”

ေအာင္ဆန္း

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ လက္ေရးျဖင့္ သူကုိယ္တိုင္ေရးျပီး ေအာက္တြင္လည္း “ေအာင္ဆန္း”ဟု သူ၏ နာမည္လက္မွတ္ေရးထိုးထားေသာ စာတိုကေလးပင္ျဖစ္သည္။

တစ္ခါကဗိုလ္ခ်ဳပ္က သူ၏ ခ်စ္ဇနီးေဒၚခင္ၾကည္အား သူၾကိဳက္ေသာ “ပဲျပဳတ္ နံျပား” စားခ်င္ေၾကာင္း ပူဆာလိုက္သည့္စာပင္ ျဖစ္သည္။

“ပူဆာ”သည္ဟု ဆိုရျခင္းမွာ “ေဟ့ ငါပဲျပဳတ္နဲ႕ နံျပားစားခ်င္တယ္ ၊ မနက္ေစာေစာ အသင့္၀ယ္ထားလိုက္”ဟု စစ္သူၾကီးတစ္ဦးက စစ္သည္ရဲေဘာ္ကေလးအား အမိန္႕ေပးလိုက္ပံုမ်ိဳးမဟုတ္။ သားငယ္တစ္ဦးက သူ႕ကုိ အလြန္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူ မိခင္အား ကေလးငယ္သဖြယ္ ပူဆာလိုက္သည့္ ေလသံမ်ိဳးျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။

အထက္ေဖာ္ျပပါ စာတိုကေလးကို ဗီုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္း စိတ္၀င္စားသူ ၊ ေလ့လာသူ ၊ သူ႕အေၾကာင္း ေဟာေျပာေရးသားသူ မွန္သမွ်ေကာင္းစြာ သိၾကပါသည္။

သို႕ေသာ္ ယင္းစာတုိကေလးႏွင့္ ပတ္သတ္ သေဘာထားကြဲလြဲမႈ ၊ အျပင္းပြားမႈမ်ားလည္း ရွိခဲ့ပါသည္။

သေဘာထားကြဲလြဲမႈ ၊ အျငင္းပြားမႈ ျဖစ္ေစမည့္ အထက္ပါ ဗိုလ္္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ လက္ေရးျဖင့္ စာတိုကေလးသည္ ယေန႕တုိင္ေအာင္ တကၠသိုလ္သမိုင္းသုေတသနဌာန (သို႕မဟုတ္) တပ္မေတာ္ ေမာ္ကြန္းတိုက္တြင္ ရွိေနမည္ဟု ထင္ရပါသည္။

ယင္းစာတိုကေလးႏွင့္ ပတ္သတ္ အျငင္းပြားမႈအေၾကာင္း အနည္းငယ္မွ်ရွင္းျပလိုပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ လက္ေရးျဖင့္ ေရးထားေသာစာတိုကေလးတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လက္မွတ္ေရးထိုးထားသည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း စာပါအေၾကာင္းအရာက ႏိုင္ငံေရး ၊ စစ္ေရးႏွင့္ ဘာမွ်မဆိုင္။ သူ၏ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ေရး ဒႆနာဆိုင္ရာ သံုးသပ္ခ်က္လည္းမဟုတ္။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥသာျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သည္လို ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥမ်ိဳးေတြကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္း ေရးသားျပဳစုျခင္း ၊ ေဟာေျပာျခင္းမ်ား မလုပ္သင့္။ ႏိုင္ငံေရး စစ္ေရး သို႕မဟုတ္ အေတြးအေခၚပိုင္းဆိုင္ရာ သေဘာတရားမ်ိဳးသာလွ်င္ မွတ္တမ္းတင္ ေရးသားသင့္သည္။ ေဟာေျပာသင့္သည္။

ဥပမာ ဇူလိုင္ ၊ ၉၄ထုတ္ “ႏြယ္နီ” မဂၢဇင္းမွ ကၽြန္ေတာ္၏ “ငါးမူးတန္းမွ ရုပ္၇ွင္ၾကည့္ခဲ့ေသာ ဗိုလ္္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း” ေဆာင္းပါးဆိုလွ်င္လည္း အထက္ပါယူဆခ်က္အရ ကိုယ္ေရးကုိယ္တာ ကိစၥသာျဖစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္း ေရးသားေဟာေျပာရာ အသံုးမျပဳသင့္ဟု အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္ေနပါသည္။

၀ါရင့္ သမိုင္းပညာရွင္ၾကီးတစ္ဦးကမူ ယင္းအယူအဆကို လက္မခံပါ။

“ဒီလိုလဲ ဘယ္ဟုတ္မလဲဗ်။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥ အေသးအဖြဲကေလးေတြဆိုျပီး ပစ္ပယ္လို႕ မရဘူး။ ဒါမ်ိဳးေတြက ကာယကံရွင္ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ ပင္ကိုသဘာ၀စရိုက္ Character ကို ေပၚလြင္ေစတယ္။ သူ႕ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ အေတြးအေခၚေတြ ၊ အေျမာ္အျမင္ အယူအဆေတြကို ခန္႕မွန္းလို႕ရတယ္။ သူဟာ ဘယ္လို လူစားမ်ိဳးလဲဆိုတာ ရုပ္လံုးေဖာ္ရာမွာ အေထာက္အကူျဖစ္ေစႏိုင္တယ္။ က်ဳပ္သေဘာထားကို ေျပာရရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႕ ပတ္သတ္လို႕ ေနာင္လာေနာက္သားေတြ ၊ မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္ေတြ ေလ့လာမွတ္သားႏိုင္ေအာင္ ေစာေစာက ေျပာတဲ့ ကိုယ္ေရးကုိယ္တာကိစၥ အေသးအဖြဲ႕ကေလးေတြကအစ မွတ္တမ္းတင္ ေရးသားသင့္တယ္လို႕ ယူဆတယ္”

သို႕ သမိုင္းပညာရွင္ၾကီးက ထုတ္ေဖာ္ေျပာခဲ့ပံုကို ၾကားနာမွတ္သားရဖူးပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ေဆာင္းပါးတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ သဘာ၀စရိုက္ကုိ ခန္႕မွန္း ရႏိုင္မည့္ ကၽြန္ေတာ္၏ ကိုယ္ေတြ႕ ျဖစ္ရပ္အခ်ိဳ႕ကို ေဖာ္ထုတ္တင္ျပလိုက္ရပါသည္။ ဥပမာဆုိလွ်င္ —-

၁၉၄၆ခုႏွစ္ ၊ စက္တင္ဘာလ ၂၆ရက္ေန႕က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ျဗိတိသွ်ဘုရင္ခံထံမွ အစိုးရအဖြဲ႕ အာဏာကို လႊဲေျပာင္းလက္ခံယူျပီးေနာက္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းရွိ အတြင္း၀န္ရံုး (ယခု ၀န္ၾကီးမ်ားရံုး) သို႕ ေန႕စဥ္ရံုးတက္ခဲ့ရပါသည္။

သူ၏ ရာထူး (တရား၀င္ အေခၚအေ၀ၚ)မွာ ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္စီ ဒုတိယဥကၠဌ ျဖစ္ပါသည္။ (ဥကၠဌက ဘုရင္ခံျဖစ္ေသာ္လည္း အစည္းအေ၀းလုပ္လွ်င္ ဘုရင္ခံမတက္ပါ။ ဒုတိယ ဥကၠဌျဖစ္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကပင္ သဘာပတိအျဖစ္ ဦးေဆာင္စည္းေ၀းရပါသည္။ လြတ္လပ္ေရးမရေသးမီ ကာလျဖစ္ ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္စီဟု ေခၚေသာ္လည္း စင္စစ္အားျဖင့္ အစိုးရအဖြဲ႕ (ကက္ဘိနက္)ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ တာ၀န္က ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ၊ ကာကြယ္ေရး၀န္ၾကီး ၊ ႏိုင္ငံျခားေရး ၀န္ၾကီးအျဖစ္ ၀န္ၾကီးဌာန သံုးခုကုိ တာ၀န္ယူရသျဖင့္ အလြန္အလုပ္မ်ားလွပါသည္။

တစ္ေန႕သ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ မြန္းလြဲသံုးနာီခန္႕တြင္ ကၽြန္ေတာ့္အား လွ်ပ္စစ္ေခါင္းေလာင္းတီး ေခၚသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းပင္သူ၏ ရံုးခန္းတြင္းသို႕ လ်င္ျမန္သြက္လက္စြာ ၀င္သြားလိုက္ပါသည္။

ထုိ႕ေန႕အဖို႕ မ်က္ႏွာျဖဴအတြင္း၀န္က သူ႕ထံတင္ျပဆံုးျဖတ္ခ်က္ ရယူသည့္ ဖိုင္တြဲမ်ားအားလံုး ေလ့လာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ေပးျပီး သူ၏စားပြဲတြင္ စာရြက္စာတန္းမ်ား ၊ ဖိုင္တြဲမ်ား ရွင္းေနျပီ ျဖစ္သည္။

“ဘာမ်ားလဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္”

ကၽြန္ေတာ္က ထံုးစံအတိုင္း သတင္းပို႕ရင္း ေမးလိုက္ရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ၀န္ၾကီးတစ္ဦးက သူ႕ပီေအ (အပါးေတာ္ျမဲ) ကို ေျပာသည့္ ဟန္မ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ရင္းႏွီးေသာ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းအား ရင္ဖြင့္သလုိ ဟန္မ်ိဳးျဖင့္

“ငါအခု ဗိုက္ဆာလို႕ တစ္ခုခုစားခ်င္တယ္ကြာ”ဟု ေျပာပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ဘာေၾကာင့္ သို႕ေျပာသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းရိပ္မိလိုက္ပါျပီ။

ထုိေန႕နံနက္က ရံုးသို႕မလာမီ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆရာတပည့္ႏွစ္ဦးအား နံနက္စာ ထမင္းေကၽြးရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ ေဒၚခင္ၾကည္က (ထုိအခ်ိန္က ေစ်းအေပါဆံုး ဟင္းလ်ာတစ္ခုျဖစ္သည့္) ဘဲဥဟင္းႏွင့္ ေကၽြးခဲ့ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ဘဲဥဟင္းကို မၾကိဳက္လားမသိ။ ထမင္းျမိန္ပံုမရဘဲ တစ္ပန္းကန္သာ စားျပီး စားပြဲမွ ထလိုက္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကပ်ာကယာလက္ေဆး ရံုးသြားရန္ ျပင္ဆင္ခဲ့ရပါသည္။ နံနက္ ဆယ္နာရီခန္႕ အတြင္း၀န္ရံုးသို႕ ေရာက္ျပီးေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ တစ္ေနကုန္နီးပါး ဆက္တိုက္အလုပ္လုပ္ေနရခ်ိန္တြင္ ဘာမွ် မစားေသာက္ရေသာေၾကာင့္ ဆာေလာင္လာျပီး ကၽြန္ေတာ့္အား တစ္ခုခုစားခ်င္ေၾကာင္း ေျပာျခင္းျဖစ္ပါသည္။

(မွတ္ခ်က္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေနျဖင့္ ၀န္ၾကီးလစာရသည္ မွန္ေသာ္လည္း ယင္းလစာေငြကို ကိုင္ျပီး ၀င္ေငြထြက္ေငြ မွ်တေအာင္ သို႕မဟုတ္ ဘတ္ဂ်က္ မေအာက္ေအာင္ စိစစ္သံဳးစြဲရရွာသူ ေဒၚခင္ၾကည္အဖို႕ မလြယ္လွပါ။ ေန႕စဥ္ႏွင့္အမွ် လာေရာက္ေသာ ဧည့္သည္မ်ား ၊ ရဲေဘာ္မ်ားအားလည္း ဧည့္ခံေကၽြးေမြးေရေသာေၾကာင့္ လကုန္ခါနီးရက္မ်ားဆိုလွ်င္ အထူး ျခိဳးျခံေခၽြတာရရွာပါသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အား ဘဲဥဟင္းတစ္မယ္တည္း ခ်က္ေကၽြးသည္ကိုလည္း မည္သို႕မွ် အျပစ္မဆုိသာပါေခ်။ စာေရးသူ)

ကၽြန္ေတာ္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကုိၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲမွ သနားသြားမိပါသည္။ သူ႕ခမ်ာ တကယ္ပင္ ဆာေလာင္ ေျပာမွန္းသိလည္း တစ္ခုခု၀ယ္ေကၽြးစိတ္ ျဖစ္ေပၚလာမိပါသည္။

“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဘာမ်ားစားခ်င္လုိ႕လဲ”

ကၽြန္ေတာ္က ေမးလုိက္ရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ၀မ္းသာသလိုျဖစ္သြားျပီးမွ တစ္စံုတစ္ခု စဥ္းစားမိဟန္ျဖင့္ ျပန္ေမးခြန္းထုတ္ျပန္ပါသည္။

“ဘာလဲ ၊ မင္းက ငါ့ကို၀ယ္ေကၽြးမလို႕လား။ ၀ယ္ေကၽြးရေအာင္ မင္းမွာ ပိုက္ဆံေကာ ရွိလို႕လား”

သာမန္အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား လိမ္ေျပာေလ့မရွိပါ။ သူသည္ လိမ္ေျပာျခင္းကို လံုး၀မၾကိဳက္။ မွန္ရာကိုသာေျပာမွ သေဘာက်သူျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႕လူငယ္ေတြကလည္း သူ႕အား လိမ္မေျပာ၀ံ့ၾကပါ။ သို႕ရာတါင္ ထုိေန႕ကေတာ့ သူဗိုက္ဆာ တစ္ခုခုစားခ်င္ေၾကာင္းကို ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို ေျပာသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သည္တစ္ခါေတာ့ အမွန္ကိုမေျပာမွ ျဖစ္မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။

“ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပိုက္ဆံပါပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ုဳပ္ဘာစားခ်င္တယ္ဆုိတာသာ ေျပာပါ”

ကၽြန္ေတာ္က ခပ္တည္တည္ႏွင့္ အက်ီအိတ္ကို လက္ျဖင့္ ပုတ္ျပရင္း ေျပာလိုက္ပါသည္။ အမွန္က ကၽြန္ေတာ္၏ အက်ီအိတ္ထဲတြင္ ေငြငါးက်ပ္တန္တစ္ရြက္ႏွင့္ က်ပ္တန္ႏွစ္ရြက္ ၊ စုစုေပါင္းေငြ ခုႏွစ္က်ပ္သာ ရွိပါသည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္က မွင္ေသေသႏွင့္ ေျပာလိုက္ေသာေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လည္း ယံုၾကည္သြားပံုရပါသည္။

“ဟုတ္လား ၊ မင္းတတ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ မဂိုလမ္း ( ေရႊဘံုသာလမ္း)က ပလာတာႏွင့္ ခပတ္စားခ်င္တယ္ကြာ”

“ဟုတ္ကဲ့ ၊ ဒါဆိုရင္လဲရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပါတဲ့ ေငြနဲ႕လံုေလာက္ပါတယ္။ ရံုးကေန မဂိုလမ္း (ေရႊဘံုသာလမ္း) သြားစားျပီးမွ အိမ္ျပန္ၾကတာေပါ့ ။ ကိုင္းလာပါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္”

ေျပာေျပာဆိုဆို ကၽြန္ေတာ္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ ရံုးခန္း၀တြင္ ေစာင့္ေနသူ ရံုးလုလင္အား

“ေဟ့ ငါတို႕ရံုးဆင္းေတာ့မယ္။ ေလးနာရီထိုးရင္ တံခါးေတြ ပိတ္လိုက္ေတာ့”ဟု ညႊန္ၾကားျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္အားေခၚ ရံုးေအာက္သို႕ ဆင္းခဲ့ပါသည္။

ထိုေန႕က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကားေမာင္းသူ ရဲေဘာ္ေက်ာ္စိန္ ေနမေကာင္းသျဖင့္ အိမ္မွ ရံုးသို႕ အလာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ကပင္ ကားေမာင္းခဲ့ရပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အျပန္လည္း ကၽြန္ေတာ္ကပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ကားေပၚတင္ မဂိုလမ္း (ေရႊဘံုသာလမ္း) ၊ ဒါလဟိုဇီလမ္း (မဟာဗႏၶဳလလမ္း)ထိပ္ အနီး ဗလီၾကီးေအာက္ရွိ ပလာတာဆိုင္သို႕ တိုက္ရိုက္ေမာင္းသြားလိုက္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ကားေမာင္းသြားရင္း စိတ္ထဲမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား သူစားခ်င္ေသာ ပလာတာႏွင့္ ခပတ္ကို ေကၽြးရန္ မည္သို႕မည္ပံုပရိယာယ္ဆင္ရမည္ကို ၾကိဳတင္အကြက္ခ်ထားျပီး ျဖစ္သည္။

မဂိုလမ္း (ေရႊဘံုသာလမ္း) ဗလီၾကီးေအာက္ရွိ ပလာတာႏွင့္ ဒံေပါက္ဆုိုင္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀က မၾကာခဏ၀င္စားေလ့ရွိေသာ ဆိုင္ျဖစ္ျပီး ဆိုင္ရွင္မ်ားႏွင့္လည္း သိကၽြမ္းေနခဲ့ပါသည္။ ယင္းအခ်က္ကို အားကိုးျပီး ကၽြန္ေတာ္က ထိုဆိုင္သို႕ ရဲ၀ံ့စြာလာခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ထံဳးစံအတိုင္း ဆိုင္ရွိလူငယ္စားပြဲထိုးမ်ားသည္ လြန္စြာေဖာ္ေရြစြာျဖင့္ ခရီးဦးၾကိဳျပဳကာ ေနရာထိုင္ခင္း ေပးၾကရာ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း စားပြဲတစ္လံုးတြင္ ၀င္ထုိင္ျပီး တစ္ေယာက္လွ်င္ ပလာတာႏွစ္ခ်ပ္ႏွင့္ ဆိတ္သားခပတ္ တစ္ပြဲစီ ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ႏွစ္ပြဲမွာလိုက္ပါသည္။ ျပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေဆးလိပ္မီးညွိလိုဟန္ျဖင့္ ေငြသိမ္းေကာင္တာတြင္ ထိုင္ေနသူဆိုင္ရွင္အနီးသို႕ ကပ္သြားျပီး ခပ္တိုးတိုးေျပာလိုက္ပါသည္။

ဒီမယ္ ခင္ဗ်ား ၊ က်ဳပ္ကိုသိတယ္မဟုတ္လား ၊ ဒီဆိုင္မွာ စားေနက် ေဖာက္သည္တစ္ေယာက္ပဲ။ ဟိုမွာ ထိုင္ေနတဲ့လူက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဆိုတာ ခင္ဗ်ားသိမွာေပါ့။ အခုသူက ပလာတာနဲ႕ ခပတ္စားခ်င္တယ္ဆိုလို႕ ေခၚလာခဲ့တယ္။ ခက္တာက က်ဴပ္မွာ ပိုက္ဆံအလံုအေလာက္မပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ က်ဴပ္တို႕အခုစားလို႕ က်သင့္တဲ့ ေငြကို နက္ျဖန္က်မွ က်ဳပ္လာေပးပါရေစ။ ေနာက္ျပီး က်ဴပ္တို႕ျပန္ခါနီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ေမးရင္ ပိုက္ဆံရွင္းျပီးပါျပီလုိ႕လည္း ေျပာေပးပါ။ က်ဴပ္မွာ ပိုက္ဆံမပါလာတာကို သူ မသိေစခ်င္ဘူး

ကၽြန္ေတာ္က ခပ္တုိးတိုးေျပာလိုက္ရာ ဆိုင္ရွင္ကုလားသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား တစ္ခ်က္မွ်လွမ္းၾကည့္လုိက္ျပီးေနာက္ နားလည္ဟန္ျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ျပပါသည္။

“စိတ္ခ်ပါ ဆပ္ ။ က်သင့္တဲ့ေငြကုိ ဆပ္တို႕ၾကံဳေတာ့မွ ၀င္ေပးပါ။ ရပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမးရင္လည္း ေငြရွင္းပါျပီလုိ႕ ေျဖေပးပါ့မယ္”

သို႕ေျပာေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္လည္း သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရွိရာသို႕ ျပန္လာခဲ့ပါသည္။

ပလာတာႏွင့္ ခပတ္ႏွစ္ပြဲေရာက္လာေသာအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ဆာေလာင္ေနဟန္ျဖင့္ စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘဲ အားရပါးရစားပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကုိယ့္ပန္းကန္မွ ႏိႈက္စားရင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကုိၾကည့္ျပီး ၀မ္းသာမိသည္ႏွင့္အမွ် ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးကို မရရေအာင္ ၾကိဳးပမ္းယူရန္ အားမာန္အျပည့္ႏွင့္ ဆံုးျဖတ္ထားသူ ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ လူသားတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ သနားစရာ ေကာင္းလွသည္ပါတကားဟု စိတ္ထဲမွက်ိတ္ မွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။

သူစားျပီးသြားသည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခပ္ျမန္ျမန္ပင္စားလိုက္ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စားျပီးသည္ကို ျမင္လွ်င္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္

“ေဟ့ေကာင္ ပိုက္ဆံရွင္းေပးလိုက္ေလကြာ၊ ငါတုိ႕သြားၾကမယ္”ဟုေျပာရာ ကၽြန္ေတာ္လည္း

“ရွင္းျပီးပါျပီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္။ ေစာေစာက စားစရာမွာရင္း တစ္ခါတည္း ေငြရွင္းေပးခဲ့ပါတယ္”ဟု ေျပာေျပာဆိုဆို ဆိုင္ရွင္ကုလားႏွင့္ ၾကိဳတင္စီစဥ္ထားသည့္အတိုင္း အခ်က္ျပေခၚလိုက္ရာ ဆိုင္ရွင္သည္ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္လာျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္အားရိုေသစြာ ဆလံေပးအေလးျပဳရင္း

“ပိုက္ဆံရွင္းျပီးပါျပီ”ဟု ျပံဳး ေျပာပါသည္။

သည္ေတာ့မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ေက်နပ္သြားဟန္ျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ျပီး ထိုင္ရာမွ ထလိုက္ပါသည္။

“ဘယ္ႏွယ့္လဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ။ စားလို႕ေကာင္းပါရဲ႕လား”

ကၽြန္ေတာ္က ဆုိင္ရွင္ေရွ႕တြင္ပင္ ေမးလိုက္ေသာအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လည္း “ေအးကြ မစားရတာ ၾကာလို႕လား မသိဘူး။ အလြန္စားလို႕ေကာင္းတယ္” ဟု ျပံဳးေျပာသည္ကို ဆိုင္ရွင္ကုလားသည္ သေဘာက်သြားပံုရပါသည္။

ထို႕ေနာက္ ဆရာတပည့္ႏွစ္ဦး ကားေပၚတက္ၾကျပီး ကၽြန္ေတာ္သည္ ဗဟန္းတာ၀ါလိန္းလမ္ (နတ္ေမာက္လမ္း) ေနအိမ္သို႕ေမာင္းျပန္လာခဲ့ပါသည္။

ေနာက္တစ္ေန႕ နံနက္က်မွ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရံုးခ်ိန္မတိုင္မီ မဂိုလမ္း(ေရႊဘံုသာလမ္း) ပလာတာဆိုင္သို႕ အျမန္သြားျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စားခဲ့ေသာ ပလာတာႏွင့္ ခပတ္ဖိုး က်သင့္ေငြကို ရွင္းေပးလိုက္ရပါသည္။

၁၉၄၆ခုႏွစ္ ၊ မတ္လက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ သခင္ျမ ၊ ဟသၤာတဦးျမ ၊ ဦးေအာင္ဇံေ၀ စေသာ ဖဆလပ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္အတူ စည္းရံုးေရးခရီးထြက္ခဲ့စဥ္က အေတြ႕အၾကံဳတစ္ခုကို အလ်ဥ္းသင့္ ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္တင္ျပလိုပါသည္။

ထုိအခ်ိန္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ အစိုးရအဖြဲ႕အာဏာမရရွိေသးဘဲ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးေသာ အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးသာ ျဖစ္ေနရာ အစိုးရအဖြဲ႕၀င္၀န္ၾကီးမ်ား တိုင္းခန္းလွည့္လည္သလို ေလယာဥ္ ၊ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ ၊ မီးရထား ၊ မီးသေဘာၤစသည့္ အေဆာင္အေယာင္မ်ား မရရွိသျဖင့္ ျဖစ္သလို ဆင္းရဲပင္ပန္းစြာ သြားခဲ့ရပါသည္။ သို႕ေသာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ အလြန္ပင္ပန္းစြာ ခရီးသြားရသည္ကို လံဳး၀မည္းညဴဘဲ ရႊင္လန္းတက္ၾကြစြာပင္ သြားခဲ့သည္မွာ အံ့ၾသခ်ီးက်ဴးဖြယ္ ေကာင္းလွပါသည္။ စစ္အတြင္း ဂ်ပန္ေခတ္က သူသည္ တပ္မေတာ္ေသနာပတိႏွင့္ စစ္၀န္ၾကီးအျဖစ္ “ေမာရစ္၂၅” အမ်ိဳးအစား အနက္ေရာင္ ဆလြန္းကားၾကီးကို အလံသံုးခုဆင့္လႊင့္လ်က္ စီးနင္းသြားလာခဲ့ရသည္ကိုလည္း ျပန္လည္သတိမရ ၊ မေတာင့္တဘဲ ပန္းေတာင္းမွ ေတာင္ကုတ္သို႕အသြား ဘတ္စ္ကား အစုတ္တစ္စီးျဖင့္ သြားရျခင္း ၊ ရခိုင္ဖက္တြင္လည္း ႏြားလွည့္တစ္လွည့္ ၊ ေျခက်င္တစ္ခါသြားလာျပီး စည္းရံုးစကားေျပာရျခင္းကို လံုး၀စိတ္ဓါတ္မက်ဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္လင္စြာပင္ သြားလာေဟာေျပာစည္းရံုးခဲ့ပါသည္။

[မွတ္ခ်က္။ အလံသံုးဆင့္ဆိုသည္မွာ ဂ်ပန္စစ္ဘက္ အၾကီးအကဲမ်ား မိမိတို႕၏ ေမာ္ေတာ္ကားတြင္ ရာထူးအလိုက္ အလံမ်ား တပ္ဆင္လႊင့္ထူ သြားေလ့ရွိသကဲ့သို႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ကားတါင္လည္း စစ္ဖက္ရာထူးေမဂ်ာဂ်င္နရယ္ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္)အလံ ၊ တပ္မေတာ္ ေသနာပတိအလံႏွင့္ အစိုးရအဖြဲ႕၀င္ စစ္၀န္ၾကီး အလံဟူ အလံသံုးခုဆင့္ လႊင့္ထူသြားခဲ့ရျခင္းကို ဆိုလိုပါသည္ ]

ရခိုင္ျပည္ ေျမာက္ပိုင္းစစ္ေတြျမိဳ႕ ပတ္၀န္းက်င္ တစ္၀ိုက္ေနရာအႏံွ႕အျပားသို႕ လွည့္လည္ေဟာေျပာ စည္းရံုးၾကျပီးေနာက္ ရန္ကုန္သို႕မျပန္မီ ေတာင္ကုတ္ သံတြဲ ေတာင္ကုတ္ျမိဳ႕နယ္မ်ားဆီသို႕ ဆက္လက္သြားေရာက္ ေဟာေျပာရန္ ယင္းေဒသ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႕၏ အမာခံ ေတာ္လွန္ေရး ရဲေဘာ္ၾကီး ကြယ္လြန္သူ ပါေမာကၡ ဦးေက်ာ္ရင္က စီစဥ္ထားပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေနျဖင့္ ေတာင္ကုတ္ ၊ သံတြဲေဒသတြင္ ေရလမ္းမွ ခရီးသြားရျခင္းကို သေဘာမက်ေသာ္လည္း အလြန္ရင္းႏွီးျပီး အားကိုးရသူ ဦးေက်ာ္ရင္က ၾကိဳတင္စီစဥ္ထားျခင္းကို မျငင္းဆန္လိုသျဖင့္ လွည့္လည္ေဟာေျပာရန္ သေဘာတူလိုက္ပါသည္။

သို႕ႏွင့္ပင္ နယ္လွည့္ခရီးထြက္ၾကရမည့္ေန႕ နံနက္ပိုင္းတြင္ ေဒသခံ ပုဂၢိဳလ္တို႕က ေရလမ္းျဖင့္ သြားရန္အတြက္ တံငါေလွၾကီးမ်ားျပင္ဆင္ေနၾကစဥ္ ဗိုလ္္ခ်ဳပ္သည္ ရပ္ေစာင့္ၾကည့္ေနရာမွ ကၽြန္ေတာ့္အား သူ႕အနီးသို႕ေခၚ ခပ္တိုးတိုးေမးပါသည္။

ေဟ့ေကာင္ ငါတုိ႕အခုသြားရမယ့္ေရလမ္းက ပင္လယ္ျပင္ကို ျဖတ္သြားရမွာလား”

“ဟုတ္ကဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္။ ေရလမ္းဆိုေပမယ့္ အတတ္ႏိုင္ဆံုးေရတိမ္ျပီး ကမ္းနဲ႕နီးနီးေနရာက သြားမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ခရီးတစ္ေထာက္မွာေတာ့ ပင္လယ္ကိုျဖတ္သြားရပါမယ္။ ေဘးအႏၱရာယ္ေတာ့ မရွိပါဘူး။ ရာသီဥတုကလည္း သာယာျပီး လိႈင္းေလျငိမ္တဲ့ ရာသီမို႕ အဆင္ေျပမွာပါ”

ကၽြန္ေတာ္က ခရီးစဥ္ကို သိထားသည့္အတိုင္း အမွန္ကိုေျဖလိုက္ပါသည္။

ဟာ ပင္လယ္ျပင္ကို ျဖတ္သြားရမယ္ဆို၇င္ မျဖစ္ဘူးထင္တယ္ကြ”

“ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္”

“ဘာျဖစ္ရမွာလဲ။ ငါက ေရမကူးတတ္ဘူးကြ၊ မေတာ္မဆ ေလွေမွာက္ရင္ ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မလဲ”

ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ခပ္တိုးတိုးေျပာလိုက္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူ႕အားၾကည့္ျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမိပါသည္။

ေရမကူးတတ္သူမ်ား အေနျဖင့္ ေရလမ္းခရီးသြားရမွာေၾကာက္ျခင္းသည္ မဆန္းပါ။ အထူးသျဖင့္ ကမ္းႏွင့္ ေ၀းေ၀းပင္လယ္ျပင္ကို ျဖတ္သြားရမည္ကို စိုးရိမ္ရမည္ဆိုရင္လည္း စိုးရိမ္မိမည္မွာ သဘာ၀က်ပါသည္။

သို႕ေသာ္ခရီးက မသြားမျဖစ္။ ဦးေက်ာ္ရင္ႏွင့္ ေဒသခံ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုယ္တိုင္ လာေရာက္ ေဟာေျပာမည္ဟု ေၾကျုငာထားျပီးေနေပျပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စဥ္းစားရင္း အၾကံတစ္ခုရမိသျဖင့္

“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဒီမွာပဲ ခဏေစာင့္ပါ။ ခရီးစဥ္ ေျပာင္းလို႕ရရင္ ေျပာင္းျပီး သြားဖို႕ ကိုေက်ာ္ရင္တို႕နဲ႕ တိုင္ပင္ၾကည့္ပါဦးမယ္” ဟု ေျပာျပီး ကၽြန္ေတာ္သည္ ေတာ္လွန္ေရး ရဲေဘာ္ၾကီး ဦးေက်ာ္ရင္တို႕ လူစုရွိရာသို႕ ေလွ်ာက္သြားလိုက္ပါသည္။ အမွန္ေတာ့ ဦးေက်ာ္ရင္က ဘာမွမေျပာ။ ကၽြန္ေတာ္ကသာ စိတ္ကူးရသည့္အၾကံကို ခပ္တိုးတိုးေျပာျပျပီးေနာက္ ဦးေက်ာ္ရင္ကလည္း နားလည္ဟန္ျဖင့္ ျပံဳးေခါင္းညိတ္ျပပါသည္။

ထုိ႕ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ထံသို႕ ခပ္သုတ္သုတ္ျပန္ေလွ်ာက္သြားလိုက္ပါသည္။

“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဘာမွ စိုးရိမ္စရာ မရွိဘူး။ ကိုေက်ာ္ရင္တို႕ အဖြဲ႕နဲ႕ တုိင္ပင္ျပီးပါျပီ။ သြားမယ့္ ခရီးစဥ္ကို လမ္းေျပာင္းျပီး သြားၾကမယ္။ အတြင္းဘက္ ေခ်ာင္းငယ္တစ္ခုကေနတစ္ဆင့္ ျဖတ္သြားမွာမုိ႕ နည္းနည္းေတာ့ ပိုေ၀းလို႕ အခ်ိန္ပုိၾကာမယ္။ ဒါေပမယ့္ ပင္လယ္ျပင္ ျဖတ္စရာမလိုေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စိတ္ခ်လက္ခ် သြားႏိုင္ၾကပါ့မယ္။ ကဲ ေလွေတြလဲ အသင့္ျဖစ္ေနျပီ။ သြားၾကရေအာင္”

သို႕ေျပာျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား အသင့္ျပင္ထားေသာ ေလွၾကီးဆီသို႕ ေခၚသြားလိုက္ပါသည္။ ေလွက တံငါေလွ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေဒသခံပုဂၢိဳလ္မ်ားက ဗိုလ္ခ်ဳပ္စီးသည့္အခါ ေနပူသက္သာေအာင္ဆိုျပီး “ေပါင္းမိုး” ေလွ၀မ္းအေပၚတြင္ ကၽြန္ေတာ္၏ အၾကံအစည္ ေခ်ာေမာအဆင္ေျပသြားပါသည္။

ေလွ၏အမိုးေအာက္တြင္ ခင္းထားေသာ သင္ဖ်ဴးဖ်ာမ်ားရွိရာ ကၽြန္ေတာ္က လူငယ္တစ္ဦးအား ေခါင္းအံုးတစ္လံုး ရွာခိုင္းျပီး ဖ်ာေပၚတြင္ ခ်ထားလိုက္ပါသည္။

ေလွေပၚတက္မိသည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား အမိုးေအာက္သို႕ ၀င္ေစျပီးေနာက္

“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အခုသြားရမယ့္ေရလမ္းက နည္းနည္းပိုေ၀းလို႕ အေတာ္ၾကာၾကာသြားရမယ္။ ဒီတိုင္း ထိုင္လိုက္သြားရင္လည္း ပ်င္းစရာေကာင္းလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေနနဲ႕ ခရီးလဲပန္း ၊ ညတုန္းကလဲ စကားေျပာေနၾကတာ ညဥ့္နက္သြားလို႕ အိပ္ေရးပ်က္ခဲ့တယ္မဟုတ္လား။ အခုအခ်ိန္ရတုန္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအးေအးေဆးေဆး တစ္ေရးေလာက္အိပ္လုိက္ပါ။ အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္ သြားေဟာေျပာရမယ့္ ရြာေရာက္ေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အိပ္ေရး၀ျပီး လန္းဆန္းလာပါလိမ့္မယ္” ဟု ေျပာေျပာဆိုဆို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား ဇြတ္အတင္းပင္ အိပ္ခိုင္းလိုက္ပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ပတ္သတ္ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ အခ်က္တစ္ခုမွာ ႏိုင္ငံေရး ၊ စစ္ေရး ကိစၥမ်ားတြင္သာ သူကုိယ္တိုင္ အဆံုးအျဖတ္ေပးေလ့ရွိေသာ္လည္း အျခားအေသးအဖြဲ႕လူမႈေရးကိစၥမ်ားတြင္ဆိုလွ်င္္ ဘာတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕စီစဥ္ေပးသလိုသာ လုပ္ေလ့ရွိျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ျပည္တြင္းျပည္ပ ခရီးသြားလာရာတြင္ဆိုလွ်င္လည္း ဘယ္အခမ္းအနားအမ်ိဳးက်လွ်င္ ဘယ္လို၀တ္စားရမည္ကိုပင္ သူ မသိသျဖင့္

“ေဟ့ေကာင္ လုပ္စမ္းပါဦးကြ ၊ ငါဘယ္လို၀တ္ရမွာလဲ”ဟု ေမးလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္က ၀တ္ရမည့္ အ၀တ္အစားမ်ား ေရြးထုတ္ေပးလိုက္ရံုႏွင့္ ကိစၥျပီးသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ဘာမွ်မေျပာဘဲ ကၽြန္ေတာ္ေပးေသာ အ၀တ္အစားမ်ားကိုသာ ၀တ္ေလ့ရွိပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ “နက္ကတိုင္” လည္စည္း စည္းရာတြင္ ပံုပန္းမက်ျဖစ္ေနလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ကပင္ ပံဳက်ေအာင္ စည္းေပးရပါသည္။ ဆုိလိုသည္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ႏိုင္ငံေရး ကိစၥကလြဲလွ်င္ လူမႈေရးကိစၥမ်ားတြင္ ဘယ္ေတာ့မွ ဆရာမလုပ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုသာ ေမးျပီး စီစဥ္ေပးသည့္အတိုင္း လိုက္လုပ္တတ္ပါသည္။

ထုိ႕ေၾကာင့္ပင္လွ်င္ ေလွေပၚေရာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္က တေရးတေမာအိပ္ရင္း အနားယူပါဟု ေျပာေတာ့လည္း သူသည္ ဘာမွမေျပာဘဲ လွဲအိပ္ခ်လိုက္ရာ ပင္ပန္းလား မေျပာတတ္ ၊ ခ်က္ခ်င္းလိုပင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားရွာပါသည္။

သည္ေတာ့မွ ေလွကို ပဲ့ကိုင္ထိန္းသူ ၊ ေလွာ္ခတ္သူ လူငယ္မ်ားအား စထြက္ရန္ေျပာျပီး ပင္လယ္ျပင္ကိုျဖတ္ ေလွာ္ခတ္သြားၾကရပါေတာ့သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခမ်ာ ဘာမွမသိ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာသလို ေရတိမ္တိမ္ေခ်ာင္းက်ဥ္းက်ဥ္းထဲက ျဖတ္ေလွာ္သြားသည္ဟုသာ ထင္လွ်က္ စိတ္ခ်လက္ခ် အိပ္ေပ်ာ္သြားရွာပါသည္။

ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသလို ေနရာမွ လူမ်ားဆုိလွ်င္ ကေလးဘ၀ကပင္ ေရထဲဆင္းေဆာ့ကစားရာမွ ေရကူးတတ္ရံုမက က်င္လည္စြာကူးႏိုင္ၾကပါသည္။ သို႕ေသာ္ မိုးေခါင္ေရရွား ၊ အင္းအိုင္ျမစ္ေခ်ာင္းမရွိသေလာက္ ရွားပါးေသာ မေကြးတိုင္း နတ္ေမာက္ျမိဳ႕သားဇာတိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအဖို႕ ေရမကူးတတ္ျခင္းမွာ မဆန္းပါ။ တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ ေရကူးကန္ ၊ ေရကူးအသင္း ( swimming club ) လည္း ရွိသျဖင့္ အသင္း၀င္ျပီး ေရကူးသင္လွ်င္ ျဖစ္ႏိုင္ပါ၏။ သို႕ရာတြင္ တကၠသိုလ္သမ၈ၢႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးကိုသာ စိတ္၀င္စားျပီး အခ်ိန္ျပည့္ လႈပ္ရွားေနသူ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားကိုေအာင္ဆန္းအေနျဖင့္ ေရကူးအသင္း၀င္ျပီး ေရကူးသင္ရန္အတြက္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ခဲ့ပါေခ်။

ထို႕ေၾကာင့္ပင္လွ်င္ ပင္လယ္ျပင္ျဖတ္ ေရလမ္းခရီးသြားျခင္းမ်ိဳးကို မသြားခ်င္သည္မွာလည္း သဘာ၀က်သည္ဟု ဆိုရပါမည္။

တပ္မေတာ္ ေသနာပတိ စစ္သူၾကီးတစ္ဦးျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ေရမကူးတတ္ဘဲ ေရလမ္းခရီးသြားရမွာ ၀န္မေလးသင့္ဟု ေ၀ဖန္အျပစ္တင္မရပါ။ ယင္းကိစၥႏွင့္ ပတ္သတ္ ကၽြန္ေတာ္သံုးသပ္ရရွိသည့္ အဓိက အခ်က္ကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အား ထပ္တလဲလဲေျပာေလ့ရွိေသာ

“လူမွာ အေရးၾကီးဆံုးက ကုိယ္က်င့္တရားနဲ႕အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးမႈပဲျဖစ္ပါတယ္။ အေျခအေန အခ်ိန္အခါ ေနရာဌာနမေရြး မွန္တာကိုသာ ေျပာ၀ံ့တဲ့သတၱိရွိရမယ္” ဟူေသာ သြန္သင္ဆံုးမခ်က္ ၊ အထူးသျဖင့္ သူ၏ ၀ါသနာအရ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ (Character and Love Of Truth) ဟု ေျပာခဲ့သည့္အတိုင္း ယခုလည္း သူသြန္သင္ဆံုးမသလို ကိုယ္တိုင္လက္ေတြ႕လုပ္ျပသြားျခင္းျဖစ္သည္ပါတကားဟူပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ေဆာင္းပါးအစတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္အတိုင္း သမိုင္းပညာရွင္ၾကီးေျပာသလို အေသးအဖြဲ ကုိယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥေလးေတြကလည္း ကာယကံရွင္ပုဂၢိဳလ္၏ ပင္ကုိယ္သဘာ၀စရိုက္ကို ေပၚလြင္ေစသည္ဟူေသာ အဆိုအမိန္႕ကို ေဆာင္းပါးျဖင့္ အေလးအနက္ေထာက္ခံလိုက္ရပါသတည္း။

တကၠသိုလ္ေန၀င္း


3 Comments so far
Leave a comment

အရမ္းေကာင္းတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးပဲ ညီမေရ ။ ဖတ္ျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ပိုေလးစားမိတယ္

Comment by ဂ်စ္တူး - gyit_tu

Hi Lin Let Kyalsin,

I truly enjoy reading your posts about Bo Kyote Aung San. Please keep up the good work. I believe a lot of people would like to read such articles that are very rare nowadays.

Comment by Gu Gu

ဒီစာဖတ္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ အျပဳအမူေတြနဲ႕ စိတ္ဓါတ္ကို ေလးစားမိတယ္။ ကိုယ္နဲ႕ စိတ္သေဘာထားခ်င္း တိုက္ဆိုင္ေတာ့လည္း အထူးအ့ံၾသမိပါတယ္။

Comment by Anonymous




Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s



%d bloggers like this: